بسمه تعالی

 

من ز    ا سرا ر   دل   سوختگان آگاهم

چونکه خود سوخته ام  اخگر زیر  کاهم

نیست لبخند لبی را که درونش غوغاست

داد  ا ز   این زندگی  خسته محنت گاهم

دشمن دوست زمن شکوه فرا وا ن دارند

لاجرم  عذر عزیزان همه را می خواهم

چمن  و سبزه   دلِ مرده  ،   مد اوا نکند

آه      اگر  باد  حوا د ث   فکند در چاهم

شکوه ا ز   دست رفیقان   دو رنگم  نبود

ترسم  آن است    که سوزند   ز سوزآهم

در درون،  کینه کس نیست خدا می داند

که  نگویند عجب    مستبد   خود  خواهم

گوشه گیری صفت خسته دلان باشد وبس

چه کنم       عالم   اندیشه    بود     کوتاهم

سوخت  محتاج ا ز این شعله خدایا مددی

هر چه    باشم به جهان بنده این  درگاهم